- من در جوانی خیلی زحمت کشیدم، خیلی ریاضت کشیدم ، تا این که به خودم مسلط شدم.
- درباره حضرت امام (ره) معظم له درسال 69 در مدرسه امام محمد باقر(ع) در مشهد مقدس فرمودند: حرامی ها (طاغوت) حرمی (حضرت امام)
- اگر کسی را در این عالم هتک کنند من متأثر می شوم.
- نسبت به احدی ذره ای کدورت در سینه من نیست.
- تقوا که باشد محال است شخص، خیانت کند، هرکجا که تقوا باشد آنجا خیانت راه ندارد و لذا منشاء بسیاری از گرفتاری هایی که ما می کشیم، ضعف تقوا است. 
- اگر تقوا باشد، آدم «امین» و «مأمون» می شود. مأمون کسی است که دیگران، به خصوص زن و فرزند، از شرش ایمن هستند و احساس امنیت و آرامش می کنند. 
- آدمی که تقوا دارد محال است که عمداً و از روی آگاهی، در سیاست، اقتصاد، فرهنگ، عقاید و ایمان مردم، و در قرآن و مبدأ و معاد، خیانت کند. 
- امیدوارم که شما عزیزان هرکجا که هستید، تقوا را در حد اعلا رعایت کنید. اول از خداوند، برای گفتن، نوشتن و حرکت کردن اجازه بگیرید و بعد کارتان را شروع کنید. 
- بین دانا و دارا بسیار فرق است، بعضی دانا هستند، ولی آن حقیقت و واقعیت و روح و لب علم (نور یقذفه الله فی قلب من یشاء) را ندارد. به اینها «دانایان» می گویند: اگر از دانا مسأله بپرسی، می داند، و اگر از مسائل علوم سوال کنی، جواب می دهد... اما دارایی، نوک قلم و سر زبان نمی آید، بلکه در عمق جان انسان است و جان انسان، آن حقیقت و واقعیت را دارا می شود. آن وقت دانا یک آثار دارد و دارا یک آثار دیگر. 
- قلب انسان، حرم خداست، و حرم خدا جایگاه حرمی ها است نه حرامی ها. 
- ملت ایران، ملت اسلام و ملت توحید است و حاکمش، الله است و عظمت الله در اعماق جانشان قرار دارد. 
- ممکن است انسان یک عمر « یا علی یا عظیم» را بخواند، به خصوص در ماه رمضان، ولی عظمت خالق را لمس نکند. این شخص، قاری عظمت خدا هست، نه واجد حقیقت عظمت خدا. 
- هر ادعایی آنگاه جا می افتد که علائم و نشانه ها و معیارها، همراه مدعی باشد، وگرنه کسی که بدون نشانه ها و علائم ادعا کند، آن ادعا، ادعای محض است و جا نمی افتد. 
- این عمرمان، حیاتمان، زندگیمان، علممان، فقهمان و همه چیزمان عاریه و موقت است، و آن چیزی که می ماند، فقط ایمان و عمل صالح است. 
- کسی که معلم خودش است، احترامش بیش از کسی است که معلم مردم است. 
- مردم از زندگی ساده امیرالمومنین علی (ع) و زهرا (س) اسلام را قبول کردند، نه با شمشیر ایشان. شمشیر برای گردنکشان و طاغوتیان بود. 
- ما (روحانیت) شأنمان اصلاح اندیشه است، ما مصلح هستیم، که در این صورت مصلح افکار، نفوس و قلوبیم، و باید در ضمن تعلیم، تزکیه، تربیت و تطهیر نفس هم باشد، و چه در سنگر منبر و محراب و مسجد، و بالاخره هرکجا که باشیم، شأن ما اصلاح اعتقادات است. 
- در آخرین روزهای حیاتشان فرمودند: این ایام مدتی است که حرکات و سکنات من نورانیست و من در نور حرکت می کنم.
- تأکید ایشان به شاگردان: شما سعی کنید که حال خوشی که پیدا کردید را رها نکنید، این لحظه ها را با ملکه کردن شکار کنید. که حال دوامی ندارد.
- عالم واقعی باید عامل باشد.
- یکی از مشکلات ما این است که ما از یک عالمی آمدیم ولی متأسفانه خاکی شدیم.
- ترسم این است که جبرئیل هم وقتی برای رساندن وحی به پیامبر(ص) به زمین آمد، پرو بالش به خاک خورده و از حالت ملکوتی خارج شود.
- در پاسخ به اعتراض طلاب به حضور طلبه ای مسن که زیاد اشکال می پرسید: نه، ایشان باید بیایند و پختگی درس ما به همین است، بگذارید بیاید به دست و پای ما هم بپیچد، هیچ مشکلی ندارد، ما جوابش می دهیم، علم باید ترقی کند به همین اشکالات و جواب ها. و مبادا کسی معترض ایشان شود.
- زمانی که طلاب از ایشان می خواستند که در نماز به ایشان اقتدا کنند می فرمود: اِنَ الصلاهَ تنهی !
- زمانی که از ایشان تعریف و تمجید می شد: من راضی نیستم که شما این الفاظ را بگویید. عادی بگویید، من هم مثل شما هستم.
- تعریف و تمجید حرکت انسان را به سوی خدا کند می کند، ما باید از این مسائل پرهیز کنیم.
- به خدا قسم اگر بمیرم پایم را روی هیچ مورچه یا حیوانی نمی گذارم.
- درباره حضرت امام (ره) معظم له درسال 69 در مدرسه علمیه امام محمد باقر(ع)  مشهد مقدس فرمودند : حرامی ها (طاغوتیان) ، حرمی (حضرت امام) را ازحرم (شهرمقدس قم) بیرون کردند (حضرت امام را تبعیدکردند) ، حرامیها (طاغوتیان) به زباله دان تاریخ رفتند ، حرمی (حضرت امام) حرم دار شد.

 h- اگر کسی فقط از خدا بترسد، خدا نیز به او نسبت به هر چیزی ایمنی می دهد، یعنی دیگر از هیچ کس و از هیچ چیز نمی ترسد. امام خمینی(ره) فقط از یک چیز و یک قدرت ترسید و آن قدرت، قدرت «الله» بود.

      - بر شماست که نسبت به اولاد و عائله، خیلی مهربان و مرفق باشید، هیچ وقت غلظت و شدتی درون خانه نداشته باشید، که آن جا مسکن و سنگری است که بچه ها در آن مانده اند تا از بلیات و آفات و حوادث و گرفتاری ها مصون بمانند. اگر آن سنگر هم به صورت جهنم در بیاید پس سنگرشان کجاست، و به چه کسی پناه ببرند؟